Er zijn mensen die fluitend de dag beginnen. Die om zes uur opstaan, een rondje rennen, een smoothie in elkaar draaien en vervolgens opgewekt vragen: “Heb jij ook zo lekker geslapen?”
Ik hoor daar niet bij. Ik ben geen ochtendmens. Dat inzicht kwam niet plotseling, maar sloop mijn leven binnen met de hardnekkigheid van een wekker die je nét niet uit kunt zetten. Ochtenden zijn voor mij geen straf, maar ook zeker geen feest. Mijn hoofd doet wel mee, maar een beetje op de achtergrond—alsof mijn hersenen eerst rustig een kop koffie willen voordat ze überhaupt overwegen om te functioneren.
In het begin van ons huwelijk probeerde mijn vrouw—een uitgesproken ochtendmens—daar nog doorheen te breken. Praktische mededelingen, kleine verzoekjes, dingen die “even onthouden” moesten worden. Maar wat er ’s ochtends in ging, verdween ergens halverwege de voordeur alweer uit mijn systeem. We hebben dat experiment vrij snel beëindigd.
Voor de rust, voor de duidelijkheid, en eerlijk gezegd ook voor het behoud van ons huwelijk.
Ik sta inmiddels al jaren braaf om zeven uur op. Brood smeren, dingen klaarzetten, het huishouden opstarten—het hoort er allemaal bij.
En toch voelt het alsof ik daar zelf nog niet helemaal bij aanwezig ben. Gelukkig ben ik niet alleen. Mijn dochter heeft hetzelfde ochtend-DNA. Als ik haar wakker maak en we samen in de auto stappen om haar naar school te brengen, gebeurt er iets opmerkelijks: we zeggen niets.
Geen radio. Geen gesprek. Soms een muziekje, maar vaak gewoon stilte. Een soort stilzwijgend pact tussen twee mensen die weten:
Dit is niet ons moment. Dit is overleven, niet leven.
Maar dan… de avond.
Zodra de dag zijn scherpe randjes verliest en de zon ondergaat, komt alles tot leven.
Mijn dochter en ik veranderen in praters, lachers, plannenmakers. Dan kletsen we elkaar moeiteloos bij, doen we gezellige dingen en lijkt de energie ineens onuitputtelijk. Vroeg naar bed? Geen denken aan.
Waar een ochtendmens tot rust komt, begint voor ons de dag pas echt. Misschien is dat wel de balans.
Dat niet elk moment van de dag van jou hoeft te zijn.
Ds Raymond Poede,
Hervormde gemeente Ommelanderwijk-Zuidwending.