U herkent vast wel het volgende beeld. U zit in een restaurant of thuis of in de wachtkamer van de dokter of in de trein. U kijkt om zich heen en bijna iedereen zit gebiologeerd naar zijn schermpje van zijn mobiel te kijken. Ook thuis kwam ik dat vroeger regelmatig tegen: mijn kinderen die onderuithangend op hun mobiel filmpjes zaten te kijken, waarvan ik werkelijk, en ik deed echt mijn best, niet begreep dat die hen urenlang konden bezighouden. Maar laten we eerlijk zijn, het zijn niet alleen de pubers, zoals al blijkt uit mijn eerste opsomming, het gaat door alle leeftijden heen.
Ik geef toe, ook ik zit wel eens op mijn mobiel als ik aan het wachten ben, maar besef mij ook dat daardoor het menselijk contact verloren gaat. Zo maar even een praatje maken is er vaak niet meer bij, en als er tijdens een gesprek dan even een stilte valt, dan is het scherm alweer nabij. En dat is jammer. Want de stilte is niet angstaanjagend, maar juist een pauze in een gesprek om even na te denken.
Ik zal u een voorbeeld geven, uit de tijd dat onze kinderen nog thuis woonden. Bij ons thuis zaten ze zeer regelmatig op hun mobiel. De gesprekken, als je die al zo mocht noemen, waren vaak kort en heel vaak een vraag of opdracht om iets te doen. Tot een van de kinderen zei: ik moet altijd wat van je doen. Ik ben daarover gaan nadenken, want dat was inderdaad het geval. Die situatie ontstaat als er niet meer de gewone gesprekjes plaatsvinden. Want als ze de mobiel hadden, drong niets meer tot hen door. Dus beperkte ik me tot de hoogstnoodzakelijke conversaties. Maar we begonnen het wel te missen, de kleine gesprekjes, de plagerijtjes, want achteraf beseften we dat dat soms de opmaat was naar een goed gesprek over het een of het ander, en dat dat ons dichterbij elkaar bracht.
De kinderen zijn inmiddels de deur uit, maar als ik erop terugkijk, denk ik er nog vaak aan. Aan hoe kostbaar die kleine, schijnbaar onbeduidende momentjes eigenlijk waren, en hoe makkelijk ze ondergesneeuwd kunnen raken door een schermpje. Als je deze ontwikkeling breder ziet: als iedereen voor zichzelf is, wie is er dan nog voor de ander? Dat is eigenlijk de vraag waar ik mee worstel. Is het feit dat we zo op onszelf zijn, er ook de oorzaak van dat de maatschappij verhardt?
Omdat we gewoonweg niet meer beseffen wat de ander drijft en doet.
Laten we af en toe gewoon even weer een gesprekje voeren als we ergens zijn, het kan geen kwaad, denk ik. En wie weet wat voor moois daaruit kan komen.
Ds. Raymond Poede.